Patrząc na dzieje Mławy, wielokrotnie zauważamy nawiedzające to miasto klęski pożarów. Pożary te spowodowane były zazwyczaj przetaczającymi się przez Mławę zawieruchami wojennymi lub innymi nieszczęśliwymi zdarzeniami, które przy zwartej zabudowie drewnianej powodowały duże straty w domostwach i ludziach wstrzymując rozwój miasta na wiele lat.
Autor: Archiwum Janusza Dębskiego
W XVIII w. mławianie starając się poprawić sytuację przeciwpożarową miasta wykopali cztery studnie na rynku miejskim, po jednej w każdym narożniku. Dopiero 13.11.1878 r. w wyniku starań podjętych przez grupę mławskich obywateli ukazała się, zatwierdzona przez Warszawskiego Generała – gubernatora Hr. Kotzebue w uzgodnieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych, „Ustawa Towarzystwa Ogniowego Mławskiego złożonego z ochotników”.
Zorganizowanie i wyposażenie Straży Ogniowej natrafiło na duże trudności związane z brakiem funduszy jak i wydaniem miejskich narzędzi ogniowych do użytku straży. Fundusze te udało się zgromadzić zarządowi poprzez organizowanie dochodowych imprez rozrywkowych oraz darowizn pieniężnych napływających od różnych ofiarodawców, którzy popierali utworzenie towarzystwa ogniowego. Uroczyste otwarcie i poświęcenie Straży Ogniowej odbyło się 8.05.1881 r.
Mławska Straż Ogniowa była jedną z 45 ochotniczych Straży Pożarnych działających na ziemiach polskich znajdujących się pod zaborem rosyjskim. Pierwszym naczelnikiem Straży Ogniowej został jej najaktywniejszy organizator i założyciel Aleksander Piotrowski.
W 1882 r. liczyła ona 126 ludzi, podzielonych na pięć oddziałów: 1) oddział ochotników do gaszenia ognia i rozbierania palących się budynków, 2) oddział ochotników działających przy sikawkach, 3) oddział ochotników dostarczających wodę w beczkach, 4) oddział ochotników ratujących ludzi i ruchomości z domów, 5) oddział ochotników pilnujących porządku i wyratowanych przedmiotów.
W 1898 r. został zbudowany przy ul. Ogrodowej duży piętrowy dom dla Straży Ogniowej. Duży wkład w powstanie tego domu miał naczelnik powiatu Grodeckij. Na parterze znajdowały się dwa duże pokoje, w których mieścił się początkowo klub zwany „Obszczestwiennoje Sobranije”, po polsku zwane Resursą Obywatelską, do której należeli Rosjanie i Polacy będący na urzędach.
Reszta parteru wraz z przyległym dziedzińcem oddana była do dyspozycji Ochotniczej Straży Pożarnej. Pomieszczenia te przeznaczone były na sprzęt strażacki i biuro, w którym odbywały się zebrania organizacyjne. Administracja rosyjska na swój sposób utrudniała rozwój straży pożarnej jako instytucji, w której mogli zrzeszać się Polacy myślący kategoriami narodowymi. Wśród członków straży ogniowej znaleźli się m.in. urzędnicy, adwokaci, lekarze, aptekarze, kupcy, rzemieślnicy, robotnicy oraz właściciele nieruchomości.
Działalność straży ogniowej charakteryzowała się doskonaleniem strażackiej sprawności, jak i krzewieniem życia kulturalno-oświatowego na terenie miasta. Pomimo kontroli działalności przez urzędników carskich w 1882 r. udało się uruchomić teatr strażacki, a w następnych latach powołano do życia orkiestrę dętą oraz otwarto bibliotekę i czytelnię z polskimi wydawnictwami, jak również zorganizowano boisko wyposażone w urządzenia służące do ćwiczeń tężyzny fizycznej, na którym odbywały się także pokazy gimnastyczne.
W 1910 r. strażacy zorganizowali w Mławie kort tenisowy. W zawodach sprawności strażackiej, które odbyły się w Łowiczu we wrześniu 1913 r. mławscy strażacy zajęli 15 lokatę. Pomyślną działalność straży przerywa pierwsza wojna światowa. Mława leżąca w nadgranicznym pasie z Prusami znalazła się pod okupacją niemiecką.
W okresie okupacji władze niemieckie przejęły straż ogniową pod swój nadzór, powołując do niej obywateli miasta wyłącznie pochodzenia żydowskiego. Po odzyskaniu niepodległości wznawia swoja działalność Mławska Ochotnicza Straż Pożarna, która w pierwszej kolejności musiała uzupełnić uszczuploną działaniami wojennymi kadrę oraz odzyskać utracony sprzęt przeciwpożarowy.
W okresie wojny polsko-bolszewickiej mławscy strażacy pełnili służbę w Straży Obywatelskiej, której zadaniem było strzec porządku w mieście i czuwać nad bezpieczeństwem jego mieszkańców. Okres międzywojenny to dalszy rozwój Mławskiej Ochotniczej Straży Pożarnej, który sprzyjał osiąganiu dużej sprawności w prowadzeniu akcji gaśniczych.
W 1928 r. mławscy strażacy otrzymali trzy samochody uzbrojone w sprzęt gaśniczy („Baśka”, „Zygmunt” i „Stach”) oraz autopogotowie i autocysternę. Samochody te pozwalały na szybką interwencję w razie wystąpienia pożarów w odległych miejscowościach powiatu mławskiego.
W 1939 r. strażacy pomagali żołnierzom wojska polskiego przy budowie umocnień obronnych na przedpolach Mławy. W pierwszy dzień wojny, obawiając się zajęcia Mławy przez Niemców, strażacy ewakuowali się samochodami wraz ze sprzętem do Strzegowa nie biorąc udziału w gaszeniu płonącego miasta.
W czasie okupacji Straż Ogniowa działała pod ścisłym nadzorem władz niemieckich. Po wojnie jedną z pierwszych instytucji powołanych w Mławie do życia była Ochotnicza Straż Pożarna, która przez kolejne, trudne lata dążyła do poprawienia swojej sprawności strażackiej, aż do dnia dzisiejszego.
Janusz Dębski
Zorganizowanie i wyposażenie Straży Ogniowej natrafiło na duże trudności związane z brakiem funduszy jak i wydaniem miejskich narzędzi ogniowych do użytku straży. Fundusze te udało się zgromadzić zarządowi poprzez organizowanie dochodowych imprez rozrywkowych oraz darowizn pieniężnych napływających od różnych ofiarodawców, którzy popierali utworzenie towarzystwa ogniowego. Uroczyste otwarcie i poświęcenie Straży Ogniowej odbyło się 8.05.1881 r.
Mławska Straż Ogniowa była jedną z 45 ochotniczych Straży Pożarnych działających na ziemiach polskich znajdujących się pod zaborem rosyjskim. Pierwszym naczelnikiem Straży Ogniowej został jej najaktywniejszy organizator i założyciel Aleksander Piotrowski.
W 1882 r. liczyła ona 126 ludzi, podzielonych na pięć oddziałów: 1) oddział ochotników do gaszenia ognia i rozbierania palących się budynków, 2) oddział ochotników działających przy sikawkach, 3) oddział ochotników dostarczających wodę w beczkach, 4) oddział ochotników ratujących ludzi i ruchomości z domów, 5) oddział ochotników pilnujących porządku i wyratowanych przedmiotów.
W 1898 r. został zbudowany przy ul. Ogrodowej duży piętrowy dom dla Straży Ogniowej. Duży wkład w powstanie tego domu miał naczelnik powiatu Grodeckij. Na parterze znajdowały się dwa duże pokoje, w których mieścił się początkowo klub zwany „Obszczestwiennoje Sobranije”, po polsku zwane Resursą Obywatelską, do której należeli Rosjanie i Polacy będący na urzędach.
Reszta parteru wraz z przyległym dziedzińcem oddana była do dyspozycji Ochotniczej Straży Pożarnej. Pomieszczenia te przeznaczone były na sprzęt strażacki i biuro, w którym odbywały się zebrania organizacyjne. Administracja rosyjska na swój sposób utrudniała rozwój straży pożarnej jako instytucji, w której mogli zrzeszać się Polacy myślący kategoriami narodowymi. Wśród członków straży ogniowej znaleźli się m.in. urzędnicy, adwokaci, lekarze, aptekarze, kupcy, rzemieślnicy, robotnicy oraz właściciele nieruchomości.
Działalność straży ogniowej charakteryzowała się doskonaleniem strażackiej sprawności, jak i krzewieniem życia kulturalno-oświatowego na terenie miasta. Pomimo kontroli działalności przez urzędników carskich w 1882 r. udało się uruchomić teatr strażacki, a w następnych latach powołano do życia orkiestrę dętą oraz otwarto bibliotekę i czytelnię z polskimi wydawnictwami, jak również zorganizowano boisko wyposażone w urządzenia służące do ćwiczeń tężyzny fizycznej, na którym odbywały się także pokazy gimnastyczne.
W 1910 r. strażacy zorganizowali w Mławie kort tenisowy. W zawodach sprawności strażackiej, które odbyły się w Łowiczu we wrześniu 1913 r. mławscy strażacy zajęli 15 lokatę. Pomyślną działalność straży przerywa pierwsza wojna światowa. Mława leżąca w nadgranicznym pasie z Prusami znalazła się pod okupacją niemiecką.
W okresie okupacji władze niemieckie przejęły straż ogniową pod swój nadzór, powołując do niej obywateli miasta wyłącznie pochodzenia żydowskiego. Po odzyskaniu niepodległości wznawia swoja działalność Mławska Ochotnicza Straż Pożarna, która w pierwszej kolejności musiała uzupełnić uszczuploną działaniami wojennymi kadrę oraz odzyskać utracony sprzęt przeciwpożarowy.
W okresie wojny polsko-bolszewickiej mławscy strażacy pełnili służbę w Straży Obywatelskiej, której zadaniem było strzec porządku w mieście i czuwać nad bezpieczeństwem jego mieszkańców. Okres międzywojenny to dalszy rozwój Mławskiej Ochotniczej Straży Pożarnej, który sprzyjał osiąganiu dużej sprawności w prowadzeniu akcji gaśniczych.
W 1928 r. mławscy strażacy otrzymali trzy samochody uzbrojone w sprzęt gaśniczy („Baśka”, „Zygmunt” i „Stach”) oraz autopogotowie i autocysternę. Samochody te pozwalały na szybką interwencję w razie wystąpienia pożarów w odległych miejscowościach powiatu mławskiego.
W 1939 r. strażacy pomagali żołnierzom wojska polskiego przy budowie umocnień obronnych na przedpolach Mławy. W pierwszy dzień wojny, obawiając się zajęcia Mławy przez Niemców, strażacy ewakuowali się samochodami wraz ze sprzętem do Strzegowa nie biorąc udziału w gaszeniu płonącego miasta.
W czasie okupacji Straż Ogniowa działała pod ścisłym nadzorem władz niemieckich. Po wojnie jedną z pierwszych instytucji powołanych w Mławie do życia była Ochotnicza Straż Pożarna, która przez kolejne, trudne lata dążyła do poprawienia swojej sprawności strażackiej, aż do dnia dzisiejszego.
Janusz Dębski
(17)
Komentarze
0 
Dodaj swój komentarz